Zasady gry w piłkę ręczną
Początki dyscypliny to czasy starożytności. Grę, w której posługiwano się piłką przerzucaną z rąk do rąk, obserwowano także w średniowieczu w różnych częściach Europy. Dużo wcześniej niż w przypadku piłki nożnej, bo na wczesne lata XIX w. przypada pierwszy dynamiczny rozwój piłki ręcznej. Jej współczesna forma ukształtowała się na przełomie stuleci, a pierwszy mecz międzypaństwowy rozegrano już w 1925 r. między drużynami Niemiec i Austrii.
Nieco wcześniej piłką ręczną zainteresowali się polscy legioniści z I i III Brygady Legionów Polskich, internowani w 1917 r. w obozie Szczypiornie. Grać zaczęli spontanicznie, podpatrując niemieckich wartowników, którzy zasady piłki ręcznej dobrze już wtedy znali. Od nazwy miejscowości, w której legioniści byli internowani, wzięła się polska zwyczajowa nazwa dyscypliny: „szczypiorniak”.
REGUŁY GRY W PIŁKĘ RĘCZNĄ
Zasady piłki ręcznej są dość proste.
- W grze bierze udział 7 zawodników w każdej z dwóch drużyn. To bramkarz, obrotowi, rozgrywający i skrzydłowi.
- Mecz trwa 60 minut (dwie połowy po 30 min, z 10-minutową przerwą). Może się skończyć remisem, ale celem jest zdobycie większej liczby punktów od drużyny przeciwnej.
- Piłka jest kulą o obwodzie od 58 do 60 cm i waży od 425 do 475 g (w przypadku mężczyzn) lub 54-56 cm i 325-400 g (w przypadku kobiet). Zwykle pokryta jest specjalną substancją, pozwalającą skuteczniej złapać piłkę w locie.
- Piłkę należy kozłować (w rękach można ją trzymać nie dłużej niż 3 sekundy). Piłka może mieć kontakt z każdą częścią ciała zawodnika, oprócz stóp i podudzi.
- W piłce ręcznej częste są faule, za które zawodnicy otrzymują 2 minuty kary. Czas ten spędzają na ławce rezerwowych, a ich drużyna gra w osłabieniu.
BOISKO DO PIŁKI RĘCZNEJ
Charakterystyczne jest boisko do piłki ręcznej. Jest dość wąskim prostokątem o wymiarach 40 na 20 metrów. Przed bramkami wyznaczone są dwa pola bramkowe ograniczone ćwierćokręgami o promieniu 6 metrów. W polu bramkowym drużyny może przebywać tylko jej bramkarz. Natomiast bramka ma 2 metry wysokości i 3 szerokości.
W przeszłości boiska do piłki ręcznej pokryte były najczęściej drewnianym parkietem. Dziś bardzo często odchodzi się od tej metody budowy. Dominują nawierzchnie z tworzywa sztucznego. A takie stworzyć można na publicznym boisku szkolnym, gminnym lub przydomowym. Wystarczy zastosować metodę modułową, polegającą na ułożeniu i złączeniu ze sobą elementów polipropylenowych. Tego typu nawierzchnia świetnie amortyzuje upadki i znacznie ułatwia konserwację.